DTC foto header

Bagger, bagger, bagger

Wat een avontuur hebben een paar van onze malloten weer meegemaakt, zeg!
Je moet er inderdaad stapel mesjokke voor zijn om op zondagmorgen 7 uur klaar te gaan staan om in een grote touringcar met aanhanger te stappen (overigens bestuurd door een allerliefste jongedame, maar daarover later meer), het stuur van je ATB dwars te (laten) zetten, om in Bergharen gelost te worden voor 45 kilometer regen, storm en bagger, bagger, bagger!!!! Die gekke DTC-ers waren dit keer: Andre Egwel, Lucas Binnenkantjes (had zijn vriend Ab meegenomen), Rijndert en Bernard de bakkers, Fredje Uree en Ruud (had zijn zoon Arend en diens vriend Peter gestrikt). 
Ook DTC-ers  Els Gies en Henri Vogels hadden zich aangemeld.
Vanwege het jubileum was de bus (incl. de chauffeuse) gratis en voor niks beschikbaar gesteld door de NFTU en alsof het niet op kon: ook een brunchpakket en bakkies koffie voor onderweg.
Wat een feest met die regen op de ruiten en de kachel op tien binnen. In Amerongen werden nog een aantal verkleumde leden van fietsclub Velo en ondergetekende met aanhang opgepikt en toen ging het onder de klanken van O, was ik maar bij moeder thuis gebleven en Daar bij die molen richting Bergharen.
Door het gedoe met de fietsen slopen en in de aanhanger hangen waren we behoorlijk achter op het tijdschema en konden we net voor sluitingstijd nog inschrijven.
Vrijwel alle deelnemers (later bleek slechts 169 !!) waren al vertrokken, dus wij hadden de ruimte. We hadden gedacht een lange DTC/Velo kolonne te kunnen vormen, zodat we elkaar bij pech zouden kunnen bijstaan. Lucas, Ab en Henri hadden andere snode plannen en poetsten direct de plaat zonder achterom te kijken en even op elkaar te wachten. Sociaal fietsen staat kennelijk niet in het Friese woordenboek geschreven.... Want na wat modderige beginpaden en stukken asfalt ging het echt los op een enorm lang stuk bijzonder modderig boerenpad met de storm op kop en slootjes langs de kant. Die arme Fred moest al vroeg lossen en we zagen hem ook af en toe van de fiets stappen. Op de asfaltweg zei hij ferm: ik ga terug, want dit is mij te gek. Ik woei af en toe bijna de sloot in. Ik ben te licht voor dit werk en ga terug.
Els Gies had het eigenlijk ook wel gehad, maar toen de vrijwilliger bij het oversteken zei, dat dit wel de zwaarste strook blubber was, besloot ze het toch maar verder te proberen.
Na veel verder geploeter tegen wind, regen en door de bagger kwamen we eindelijk bij de Stuifduinen. Lekker zand op de modderige ketting en de derailleurs, zodat je dacht op een schuurmachine te fietsen. Een jongedame van Velo stuurde verkeerd en kwam bijna tegen een paal ten val. Arend hoorde een gil en was direct bij haar om te constateren, dat het allemaal wel mee viel en kon haar weer bij de oksels vatten.
De rest (behalve voornoemde dissidenten)bleef netjes wachten en er wachtte ons een nieuw duinenstuk. Dit keer trof de familie Kooring de pech. Mijn ketting liep er af en zat muurvast tussen het frame. Nadat ik het ding eindelijk had los getrokken, liep het voor geen meter meer. De ketting was krom en liep er steeds weer af. Boven op de heuvel stond Arend met een gebroken ketting en zonder missing link. Gelukkig hielpen mannen van de organiserende vereniging ons met een schakel en een kettingpons.
Mijn ketting kreeg ik weer een beetje recht door met twee stenen tegen elkaar te tikken. Het was niet ideaal, maar ik kon weer verder en was inmiddels iedereen kwijt geraakt. Ook zoon Arend bleek sneller geholpen te zijn, dan ik had gedacht en was mij over het parcours voorbij geflitst, terwijl ik aan het klussen was. Uiteindelijk bereikte ik de controlepost en daar was iedereen al voorbij geweest. Behalve Andre, Arend en Peter dan. Gevieren besloten we de laatste 20 kilometers te nemen, maar direct bij het begin misten we vermoedelijk een pijl. Weer terug naar de controlepost, maar daar hingen ook geen pijlen meer. Uiteindelijk kwamen we onbevredigd weer terug bij de startplaats en besloten Andre en ik nog even een rondje van 10 km. te doen. Van de anderen hoorden wij spijtig, dat het stuk na de controlepost ook bar en wel moeras, waar je door heen moest ploeteren.

Maar na een lekker warme douche en het door de vrijwilligers van TWC de Herberg schoon spuiten van je fiets en je overschoenen, was het leed al snel geleden. We konden bijtijds weer achter de vaardige  Angela (want zo heet zij, mannen) plaats nemen en zij bracht ons keurig met de bus terug naar ons vertrekplekje. Andre Egwel had de dag van zijn leven, want hij zat op de voorste plaats achter Angela. Nou, dan weet je het wel, eerst was het Nicole, maar nu horen we alleen maar praten over Angela.... 
Compliment aan de NFTU voor een dergelijke service en zo''n ervaren chauffeuse.
In normale omstandigheden hadden we deze ATB-tocht echt niet uitgekozen, maar achteraf was het toch wel heel leuk allemaal. Een avontuur.....
Tot de volgende eigen tocht in de buurt, helaas met Andre en niet met Angela...
 
Ruud (21022016)

Fotos 220216 259

 Angela hangt de fietsen in de aanhanger..

Fotos 220216 260

Stuifduinentocht 2

                 Busje komt zo

 

 

 

 

Snel naar ...

facebook Blijf op de hoogte van het laatste nieuws. 'Like' ons >>

Toeragenda 2018

Zondag 2 september*
GPS Gooi- & Vechtstreektocht
35-55-80-110-140 km  Info

Zondag 30 september**
WNF Veluwse Herfsttocht
21-50-75-110-140 km  Info

Zondag 18 november**
ATB-tocht Utrechtse Heuvelrug
35-55-75-85 km  Info

** Gepijlde toertocht (m.u.v. 30/35 km)
* Niet-gepijlde toertocht obv GPS en/of routebeschrijving

 

Toeragenda 2019

Zaterdag 25 mei 2019**
17e Jean Nelissen Classic
(Vianden - Luxemburg)
60-90-125-135-145-165-180-220 km  Info

 

Tochtensponsors 2018

   rijwielpaleis bilthoven gray care4bikes gray asport gr

Lid van | Samenwerking met

website NTFU  

website Utrechts-Landschap   website staatsbosbeheer

Partners van DTC

website wnf 

velotours gray